Een beeld van de Herstelacademie Haarlem en Meer:

hoe zou het eruit kunnen gaan zien?

De eerste geïnteresseerden dienen zich aan,
stille schuchteren maar ook doordouwende doelgerichten,
zijn er onder hen.

Waarschijnlijk wordt het al struikelen over de drempel
òf van enthousiasme òf door de zwaartekracht,
een psychische last eigen.

Je ziet wat de binnenkomers zeggen
maar je hoort het nét niet.....:

'Hèhè, eindelijk word ik gezien en begrepen, ik ben zolangzamerhand wel  uitgetherapiet…..moet sowieso al doorslikken maar mag ik ook wat leren?'

'Oh, wat moet ik hier ookal weer? Mag ik omdraaien,
niet voor de zoveelste keer……… opnieuw beginnen.....,
ach laat ook maar,
laat mij maar líggen in mijn drempelvrees.'

Toch is struikelend binnenkomen de beste en meest kloppende binnenkomer bij de Herstel Akademie!

Hoezo?

Het leer motto van de Akademie siert een muur, groot staat geschreven:
Leren door vallen en opstaan,
trial and error,
door schade en schande wijs worden......

Succes wordt hier anders gewogen...
Er is ruim plek voor vallen... Ja, dit ziet er pijnlijk uit....
een onbedoelde overgave, .....maar wat is er mis mee…?
Bestaan er verkeerde keuzes of
kan àlles je verder helpen als je de lering er maar uit vist?

Het vallen lijkt vanzelf te gaan maar om je te laten vallen is ook moed nodig;
vallen in de leegte, in de depressie, in de wanhoop,
in de kakofonie van innerlijke stemmen....
Het is wel LEF hebben om die ervaring aan te gaan.
Hier zijn lef, hoop en groeien geen loze kreten.

Het opstaan is heel wat ingewikkelder. Vaak is er aanmoediging nodig om door je uiterste heen te gaan.
Het opstaan is herstel, het opstaan gaat duren en duren....

Opstaan dwingt respect af, of ontroering door het wiebelen, waar gaat het heen...?

Wat nog pijnlijker en erger is...
het niet meer dùrven vallen en liever vermìjden van pijn.
In een steeds kleiner wordend gebied wonen en
een steeds smallere weg lopen ten koste van je kunnen.

Maar blijven liggen is het ergste.
blijven liggen is het ergste.

Bodine de Walle
Feb. 2016